'Nederland in rijtje probleemlanden'
politiek | VANDAAG
|
22 April 2012 | 13:14:34
'Nederland in rijtje probleemlanden'
22-04-2012
AMSTERDAM - Door de politieke crisis wordt Nederland in het buitenland al in het rijtje van probleemlanden binnen de eurozone gezet.
Foto: ANP
Daarvoor waarschuwde VVD-coryfee Jozias van Aartsen zondagochtend in het televisieprogramma Eva Jinek op Zondag. "Er moet dus snel een oplossing worden gezocht."
Van Aartsen stelde dat een minderheidskabinet normaal geen controversiële beslissingen mag nemen. "Maar dat is nu wel nodig. Er moet op de een of andere manier toch geregeerd worden. Verkiezingen zijn er op z'n vroegst pas rond september."
Hij wees erop dat premier Mark Rutte (VVD) in het verleden ook zaken heeft kunnen regelen zonder PVV-steun. "Denk aan de politietrainingsmissie in Kunduz en de Europapolitiek."
Nerveus
"We moeten het niet hebben over wat het land met Geert Wilders aanmoet, maar over wat het land nodig heeft," aldus Van Aartsen. De PVV-leider is volgens hem loyaal tot het moment dat zijn eigen positie in het geding komt. "Ik denk dat dit een rol heeft gespeeld."
De val van de coalitie in Limburg en het vertrek uit de PVV van Kamerlid Hero Brinkman zou hem nerveus hebben gemaakt. "Ik heb weleens gezegd: op enig moment laat Wilders jullie in de steek. Dat kan ook een moment zijn dat je het niet verwacht."
Bordspel
CDA-fractievoorzitter Sybrand van Haersma Buma gaf in de uitzending toe dat hij op de laatste dag niet had gerekend op een mislukking. In de afgelopen weken waren de onderhandelaars meerdere keren in pak naar het Catshuis afgereisd, zodat ze bij een mislukking meteen de pers te woord zouden kunnen staan.
Wilders zou zaterdag het overleg zijn begonnen met de mededeling dat zijn hele team niet akkoord is met het bezuinigingspakket. Van Haersma Buma vergeleek het met het bordspel Mens erger je niet waarbij iemand op het eind het bord om gooit.
Tijdens de onderhandelingen was er volgens hem regelmatig het gevoel dat het niet ging lukken. Maar toen afspraken waren gemaakt over hervormingen op de woningmarkt en de AOW had hij het gevoel dat een grote horde was genomen.
17/02/12
Vandaag 100e geboortedag van Daniël van der Ven
Ik ben geboren in Hendrik Ido Ambacht een klein dorp wat groeide en groeide.
In die tijd waren er heel veel kleine winkels zoals bakkers,slagers,groenteboeren en kruidenier winkels.
Ik woonde vlakbij kruidenier Mini mart Daan van der Ven en toen zo half jaren zestig kwamen ook al wat kleine supermarkten in het dorp maar voor ons nog wat ver... uit de buurt.
Ik was dertien en begon Daantje (zoals hij door een ieder werd genoemd)in zijn winkeltje te helpen want zelf had hij een handicap en ik vond het leuk om daar alles aan te vullen en klanten te helpen.
Ik was 15 en begon te werken in de tuinbouw maar als ik dan vrij was dan bleef ik het leuk vinden om Daantje te ondersteunen .
In dit winkeltje was heel veel te koop en gezellig ook,een soort praathuis (nee geen fabeltjeskrant)
Begin jaren zeventig moest het winkeltje weg vanwege dijkverbreding en toekomst de Volgerlanden.
Maar het winkeltje was hem alles en ook voor de tuinders uit de buurt die daar een praatje kwamen maken en daar wat dronken.
Toch bleef Daantje zitten en kon het rekken tot hij ziek werd in 1982,
Zijn familie hielden het winkeltje nog een paar weken open maar het ging echt niet meer.
Met de schoonzoon van Daantje verhuisde wij de spullen naar zijn woonadres en vond het toen best erg dat hier een einde aankwam (de herinneringen zo fijn !!)
Ging bij Daantje op ziekenbezoek en op 26-01-1983 is Daantje overleden.
Tony Neef neemt afscheid van Miss Saigon
persoonlijk | ZATERDAG
|
24 September 2011 | 19:41:06
Tony Neef speelde in de jaren negentig in Miss Saigon maar neemt nu pas definitief afscheid van de musical. Miss Saigon ging vrijdag in het Beatrix Theater in Utrecht in première met een nieuwe cast. "Dit is het mooiste liefdesverhaal van de hele wereld. Voor ons is dit het definitief afsluiten van een tijdperk", vertelt hij aan De Telegraaf.
Ook Linda Wagenmakers speelde van 1996 tot 1999 in de musical over de liefde tussen de Amerikaanse militair Chris en de Vietnamese Kim. "We hebben het samen drie jaar mogen doen", vertelt Wagenmakers, die de rol van Kim vertolkte. "Nu is het moment gekomen om het definitief lost te laten."
Stanley Burleson neemt de rol van De Regelaar over van Willem Nijholt. "Als De Regelaar heeft hij goud in handen", vindt Nijholt. "Stanley zal het Nederlandse publiek mateloos gaan boeien en ontroeren. Ik wens hem net zoveel speelplezier als ik destijds heb gehad met deze prachtige rol."
Burleson speelde meer dan tien jaar geleden de rol van John in Miss Saigon en vindt dat de musical anders is dan toen. "De nieuwe decors met veel hout en bamboe zijn realistischer. Het ziet eruit of je echt in een achterbuurt van Saigon bent en je voelt de hitte. Door de nieuwe regisseur wordt er ook anders gespeeld, rauwer." Toch is de acteur blij dat de muziek wel hetzelfde is gebleven. "Wat goed is, blijft goed."
UIT HET DAGBOEK VAN LAURA
persoonlijk | NIEUWS
|
14 September 2011 | 20:01:03
14-9-2011
Vandaag ben ik uitgenodigd de Nederlandse solarcar, die de bekende 3000 km lange race van Darwin naar Adelaide moet gaan rijden, te komen bekijken. Afgezien dat ik dat natuurlijk heel erg graag wilde, was het ook een mooie afwisseling van al het werk aan Guppy. De auto is van carbon gemaakt, is nog lichter dan ik eigenlijk al had gedacht. Er zijn verbazingwekkend veel factoren die mee spelen om zo'n auto zo snel mogelijk te laten gaan, wat echt interessant is. Guppy's hele boordnet loopt ook op zonne-energie, maar dit is toch wel even wat anders.. Het is heel wat meer hightech en ik ben echt enorm onder de indruk. Maar zoals voor mij deze auto mysterieus is, merkte ik al snel dat voor hen mijn trip mysterieus is. Dus werden er over en weer aardig wat vragen gesteld. Daardoor weet ik nu wat beter hoe zo'n auto in elkaar zit en wat er allemaal bij zo'n race komt kijken. En zij snappen wat beter wat een wereldreis inhoud.
Laura
13-9-2011
De wekker tettert in m'n oor het is 04.00 uur en ijskoud, 18 graden! We halen het anker op en langzaam manoeuvreer ik Guppy tussen de geankerde boten steeds dichter naar het strand. Nog 10 cm nog 5.. Ja, ze raakt de grond. 10 minuten later zit Guppy muurvast. Het water zakt steeds verder en strak vastgebonden aan 2 palen op het strand, die bedoeld zijn voor het droogvallen met een kieljacht, wordt er van het onderwaterschip meer en meer zichtbaar. Ik heb een goedkope oplossing gevonden om Guppy uit het water te halen. Hier is 7 meter tijverschil en dat kan vervelend zijn door de enorme stromingen die er door ontstaan, maar je kunt er natuurlijk ook gebruik van maken.. Dan komt ook de zon op en kan het werk beginnen. Eerst moet alle aangroei er met een plamuurmes afgeschraapt worden. Wat makkelijker blijkt te gaan dan gedacht, waardoor we voor het weer hoog water wordt, ook meteen een laag antifouling kunnen zetten. Na 9 uur keihard werken is het water weer hoog en moeten we goed opletten dat Guppy niet tegen de palen aan knalt vanwege de deining en wind. Even snel eten en de was doen voordat het tij weer laag is en we de volgende laag antifouling er op kunnen zetten. Het is midden in de nacht als ik mijn bed inkruip. Het vertrouwde geklots van water tegen de romp is er niet. En Guppy deint me niet zachtjes in slaap. Ze staat hoog en droog naast m'n dinghy op het strand. Het dichtstbijzijnde water is zeker 100 meter bij me vandaan. Ik voel me als een vis op het droge.. Maar 's ochtends om 5 uur drijft ze gelukkig weer en kunnen we de boot voor anker leggen. Het is voor het eerst sinds een jaar dat Guppy uit het water is gegaan. Ik ben blij dat het achter de rug is want ik word er een beetje nerveus van als Guppy op het droge staat. Maar het is het zeker waard geweest, nu kan ze er tenminste weer even tegenaan.
Laura
11-9-2011
Langzamerhand vertrekken alle cruisers uit Fannie baai. Henk is met Sogno d'Oro al twee dagen geleden vertrokken richting Cocos Keeling of Christmas Island. Maar ik blijf hier nog zeker tot m'n verjaardag liggen. En daar ben ik blij mee want ik vind Darwin prima. Guppy moet ook nog uit het water en elke keer als een ding van de lijst gestreept kan worden komt er natuurlijk weer wat bij.. Maar toch begint Guppy al weer zeewaardig te worden. Ondertussen hebben we al de eerste regen gehad! Een windhoos kwam vlakbij ons langs. Dat betekent dat het regenseizoen in aantocht is. Maar over het algemeen is het gelukkig nog gewoon droog en heet..
Laura
10-9-2011
Nadat ik de presentatie had gehouden kreeg ik nog een grote verrassing. De Carbon club of Darwin heeft de kosten van de reparatie van de oude zeilen gesponsord. Ik ben er echt heel blij mee, nu kan ik met een gerust hart Guppy's andere kleine mankementen oplossen. Samen met m'n vader ben aan uitlaat van de Yanmar begonnen, die nog steeds lekt. Maar voordat we konden beginnen moest eerst alles opgeruimd worden aan boord.. Want in rotzooi werken levert alleen maar meer werk op heb ik ontdekt.. Dus heb ik de hele achter-en voorkajuit leeggehaald en weer ingeruimd, met het verschil dat ik nu weer weet wat ik heb en het er netjes is.. En als gevolg een dinghy met vier overvolle vuilniszakken, gevuld met volgens Jillian en m'n vader overbodige rotzooi.. Ik heb altijd wat moeite met dingen weggooien.. Zo druk bezig, vliegen de dagen voorbij en de dag van vertrek komt snel dichterbij. Ik heb vandaag al vast wat boodschappen gedaan en ga morgen de dieseltanks optoppen. Ondertussen ben ik er ook uit welke route ik terug naar de Atlantic zal nemen. Maar helaas kan ik jullie daarvan niet op de hoogte stellen. Ook piraten hebben internet..
De laatste dagen uit het dagboek van Laura
persoonlijk | NIEUWS
|
25 Augustus 2011 | 20:32:32
25-8-2011
Aan slapen ben ik nog niet toe gekomen en het lijkt alsof er al weer een heel leven aan me voorbijgegaan is sinds ik in Darwin ben. Ik ben zonder kleerscheuren aangekomen, maar helaas niet zonder zeilscheuren.. Het grootzeil ging bij het aan de windse rak in de golf van Dieman ook aan flarden.. Natuurlijk moest ik ook eerst weer inklaren, dat moest deze keer gebeuren ergens aan een kade. Ik vulde papier na papier in en beantwoordde de vragen terwijl de letters en woorden door m'n hoofd zweefden en de juiste plek niet meer vonden. Het is ineens warm binnen, zeker in m'n zeilpak.. Guppy ligt heel stil, maar nu beweegt het land..! De Quarantaine man neemt er de tijd voor, anderhalf uur papiertjes invullen en de hele boot doorzoeken. Om vervolgens een blik met naar het schijnt vlees er in mee te nemen en m'n vuilnis.. Ik heb het idee dat ik omval van vermoeidheid als ik weer van de kade wegvaar, maar eenmaal voor anker wil ik toch eerst een lekkere douche, en daarna slapen! Maar een koude cola met ijsklontjes is wel erg lekker, en met wat mensen praten is ook wel even leuk. Nou dan toch maar meteen de dinghy op bouwen. Die kan wel even aan land gebracht worden door de yachtclub eigenaar, wat veel makkelijker is met opbouwen. Dat was dus duidelijk het moment waarop ik beter in m'n bed had kunnen gaan liggen, ik vergat de motor natuurlijk en werd teruggesleept naar Guppy.. Maar mijn eigen buitenboordmotor deed ineens raar, de wielen onder de dinghy om hem op het strand te slepen zijn leeggelopen en de vouwfiets zit in de knoop.. en ook daar zijn de banden zacht van.. Ik probeer door te gaan om alles weer op de rails te krijgen, maar mijn lichaam dat ik in 48 uur niet meer dan een halfuurtje rust heb gegeven, protesteert hevig.. En wint. Morgen, morgen is er weer een dag, spookt het door m'n hoofd. Ja maar vandaag, vandaag is nog niet voorbij.. Maar nu ga ik toch echt slapen, aan een lang stuk door. Een hele nacht zonder scheurende zeilen, zonder eilanden, riffen, zandbanken, boeien en schepen.. Wat een heerlijkheid! Maar m'n hersens werken nog op volle toeren.., toch valt ook langzaam het laatste actieve deel van mij in slaap, een hele lange diepe slaap.. Laura
24-8-2011
Ik heb vannacht helaas niet de kans gekregen om veel te slapen... De wind trok aan tot bijna 30 knopen en ik moest de bezaan eraf halen en vervolgens het grootzeil verder reven.. Sinds gisteren ben ik al twee keer opgeroepen door een customs vliegtuigje, wel heel leuk eigenlijk. Op dit moment varen Guppy en ik scherp aan de wind vanwege een koersverandering richting het zuiden, land dus! Gup steekt z'n neus langzaam de golf van Dieman in, die bekend staat als een ruig stukje zeilen met veel stroming. De snelheid loopt terug naar 6, dan 5,4 en 2.. knoop! Ik heb dus de stroom tegen, natuurlijk hoe kan het ook anders.. Dat betekent dus geduldig zijn en afwachten tot het tij keert.. Eigenlijk is het net een Waddenzee in het groot, waarin ik dan nog een nacht tussen zandbanken door vaar en als het goed is kom ik dan morgen in Darwin aan.. Ik kijk er echt naar uit, en dan vooral naar het moment waarop ik kan slapen..
Laura
23-8-2011
Bam, splash, gefeliciteerd..! Ik weet dat jullie mijn leven aan boord op z'n kop kunnen zetten, maar kan het even wat rustiger? WHAM.., nee dus..! De golven zijn van vervelend naar ultra vervelend gepromoveerd. Ze zijn hoger en omdat de zee hier zo ondiep is, zijn ze zeer steil en kort. Geregeld surft Guppy er van af en dan komt er beneden een golf van opzij die dan over de hele boot heen vliegt, zelfs tot halverwege de mast! Ook de kuip krijgt natuurlijk de volle laag, waardoor de ingang dicht moet blijven en het binnen dus stik heet wordt! Maar terwijl het water aan alle kanten van Guppy afstroomt loopt ze wel ruim 7 knoop. Alleen vandaag is het water extra merkwaardig, er drijft een rare bruine substantie op.. Hele velden, het lijkt wel op zand of modder. Zou dat zand uit Australie zijn? Dat zal wel weer schoonmaken worden want eromheen varen wordt een beetje lastig.. Ik heb nog 280 mijl te gaan tot Darwin, echt een mega mijlpaal en ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten.. Ik heb altijd zo enorm naar de Pacific uitgekeken en nu ben ik er alweer voorbij. Wow..
Laura
22-8-2011
Zittend in de ingang van de kuip hou ik een vissersschip in de gaten, dat al de halve dag 2 mijl achter me ligt.. Eindelijk zie ik op de radar het schip langzaam verder weggaan. Maar dan ineens gaat alarmzone 1 af! Hoe kan dat? Een boot moet eerst door zone 2 maar dat alarm is niet afgegaan... Op de radar zie ik alleen nog maar een lange streep en even later precies hetzelfde, maar dan zie ik ook de oorzaak.. Het is een laag vliegend vliegtuigje van de Customs.. Sailing ketch, sailing ketch, hoor ik over de marifoon. Dat ben ik dus.. Het is al de tweede keer dat er een Australisch vliegtuigje van de customs overkomt. Dat is hier heel normaal, ze vragen de bootnaam en een aantal andere gegevens. Om ongezien Australië binnen te komen is er niet bij en waarschijnlijk niet eens mogelijk. Omdat ik alle gegevens al heb doorgegeven in de Torres Strait hoef ik alleen de naam van de boot te geven en ze weten meteen de rest. Nog even gezellig met ze gepraat en dan wordt me een prettige tocht gewenst, waarna ze verdwijnen terwijl Guppy de nacht inzeilt. Ik heb goed kunnen slapen omdat er minder scheepvaart is en ik voel me vandaag dan ook een stuk beter dan gisteren. Dat moet ook, want ik moet weer fit zijn voor de laatste etappe. Want daar ligt de volgende hindernisbaan op me te wachten.. 100 mijl zandbanken met enorme stromingen en wel zeven meter tij verschil..
Laura
21-8-2011
Na een nachtje slapen voel ik me nog steeds moe, maar in ieder geval weer een stuk beter. Het is hier ook vrij druk met scheepvaart en ik heb ondertussen al weer zes van die monsters zien langs komen.. De rolgenua heb ik weer werkend gekregen en de kapotte genua er af gehaald. Maar het mag gewoon niet zo zijn.. de reserve genua, die ik een keer ergens van een ander jacht gekregen had, en naar mijn idee wel moest passen, blijkt toch een iets te dikke pees te hebben waardoor hij na een paar meter vastloopt.. Maar de weergoden zijn Guppy gunstig gezind ik kan deze genua met ruime wind wel vliegend gebruiken en zo maak ik toch nog goede voortgang. Ondertussen heb ik de afwas gedaan, de kast waarin het pak sap was leeggelopen schoongemaakt en ruikt Guppy binnen nu naar heerlijk vers gebakken brood. Henk is met Sogno d'Oro ondertussen ook door de straat en vaart al weer 85 mijl achter me. Door de Torres Strait is m'n hele ritme overhoop gegooid en heb ik wat moeite er weer in te komen.. Want de Arafura zee is ondiep, de golven zijn kort en steil en het heeft wel wat weg van een stuiterbal.. Maar de Pacific met z'n kruiszeeën van de laatste dagen was ook niet veel beter, dus haal ik m'n schouders maar op en stuiter lekker verder..
Laatste 5 dagen uit het dagboek van Laura
persoonlijk | VANDAAG
|
21 Augustus 2011 | 09:29:48
20-8-2011
Guppy en ik scheuren verder de Torres Strait in met 7,5 knoop! Overal riffen, maar ik zie niks want het begint langzaam donker te worden. In de verte zie ik het eerste eilandje opduiken dat ik moet ronden. Daarna moet ik nog scherper aan de wind varen dan nu al het geval is, zou dat lukken? Guppy knalt dwars door de golven heen met genua en gereefd grootzeil. De genua heeft het zwaar, ik heb alle scheuren nog eens dichtgetaped maar zal ie de nacht halen? rtssjjj! Zonder te kijken weet ik het antwoord. Optimistisch grijp ik m'n camera en terwijl ik deze aanzet scheurt het zeil nog verder. Dus de genua in- en de stormfok uitgerold, want ik moet hoog aan de wind tussen de riffen verder. De snelheid daalt wel iets, maar Guppy vindt een nieuw ritme en dendert toch nog met 6 knoop verder. Zo varen we hoog aan de wind eiland na eiland, rif na rif en lichtje na lichtje. 's Morgens zag ik om me heen overal eilanden uit het donker opdoemen en het water is heel erg lichtblauw! Dat komt omdat het hier maar 13 meter diep is! Ik graaf ondertussen een reservegenua op uit het stampende vooronder. Maar de kapotte genua zit intussen verstrikt in de wirwar van repen zeil en wil niet meer uitrollen.. Ik denk bij mijzelf ach laat ook maar en zet de bezaan er wel weer bij en vaar met een wat lagere snelheid dan gewend verder. Het maakt ook eigenlijk niet uit. Ik ben de Torres Strait door! Ik heb de kust van Australië gezien en ben op een nieuwe zee aangekomen. M'n hoofd tolt ervan en met m'n laatste restje energie, na 48 uur zonder slaap, maak ik een vreugdedansje en vraag aan Guppy hoe dat nou voelt. GEWELDIG! Maar nu eerst slapen.. het maakt even niet uit dat de genua doormidden is, de afwas metershoog, m'n bed zout en vochtig is, het stuurwiel er bijna af valt en een pak sap is gaan lekken in de voorraadkast.. Morgen is er weer een dag..
Laura
19-8-2011
Ik ben echt omsingeld door riffen, waarvan ik de meeste niet kan zien... Guppy vaart nu behoorlijk aan de wind en er komen bakken water over Gup en mij heen en dat terwijl we zo meteen nog verder zuid moeten draaien.. Ik heb voor de zoveelste keer de gaten in de genua dichtgenaaid en hoop dat hij de 900 mijl naar Darwin nog overleeft.. Afgelopen nacht ben ik ook Sogno d'Oro gepasseerd en inmiddels ligt Henk al weer 23 mijl achter me. Het was helaas donker toen ik hem passeerde en we konden dus alleen elkaars toplicht zien. Nu ik hier vaar kijk ik vooral uit naar het moment dat ik hier weer uit ben en vrije oceaan voor en vooral ook onder Guppy's kiel heb.. Het is hier af en toe heel smal en er varen grote vrachtschepen, die geen woord Engels spreken! Wat de navigatie en elkaars bedoelingen er niet duidelijker op maken.. Ik heb nu de Pacific echt achter me gelaten. De grootste oceaan met prachtige eilanden waar ik zeker nog eens naar terug zal gaan.. Hoe zal de Arafura zee zijn en straks de Indische oceaan?..
Laura
18-8-2011
De wind is weer terug en Guppy galoppeert er met een dikke 7 knoop van door. Het is nog 50 mijl tot de shippinglane en de eerste riffen.. Vanaf daar is het dan nog zo'n 100 mijl voor ik de echte Torres Strait in ga, die dan ook nog eens 170 mijl lang is. Maar ook hier is het al enorm opletten geblazen. Als ik op de kaart kijk zie ik eigenlijk meer rif dan water, bezaaid met scheepswrakken.. Daar komt nog bij dat het in dat gebied enorm stroomt en vaak bezocht wordt door heftige squalls.. De wind komt nog steeds van achteren, maar met de uitgeboomde genua loopt Guppy wel lekker. Ik probeer, nu het nog kan, zoveel mogelijk te slapen en te rusten want daar zal ik de komende drie dagen weinig kans voor krijgen.. Ik ben wel heel erg benieuwd hoe de Torres Strait zal zijn na het lezen van alle horror verhalen van andere zeilers.. Maar ik kijk er tegelijk ook erg naar uit en heb er echt zin in..
Laura
17-8-2011
Na een vrij rustige nacht wilde het 's ochtends maar niet licht worden.. De oorzaak hiervan waren pikzwarte wolken, die dreigend om Guppy hingen. De verwachte mega squall bleef uit, maar de tot wel 180 graden draaiende winden van squalls verder op, niet! Na een gevecht met de spinnakerboom en een zonnedans op het voordek, verdwenen de wolken langzaam waarna ik weer heerlijk van de zon kon genieten.. De wind is intussen naar mijn minder favoriete richting gedraaid, recht van achteren! Ook is de wind iets minder geworden en dit bij elkaar zorgt ervoor dat Guppy nu 1.5 knoop langzamer loopt.. Maar dat is nog steeds een mooie 5.5 knoop en ik heb dus niks te klagen. Ondertussen ligt Gup nog maar 75 mijl achter op Sogno d'oro en zal ik Henk dus waarschijnlijk morgennacht inhalen. Daarna kom ik dan toch echt in de buurt van de shippinglane en de eerste riffen van de Torres strait. Ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn omdat er, in dat van riffen vergeven gebied, twee oceanen op elkaar botsen ontstaat er een sterke stroming.. In ieder geval hoop ik achter de riffen van de kruiszeeën af te zijn en ze dan voorlopig niet meer terug te zien..
Laura
16-8-2011
Hogere golven vandaag en nog steeds uit twee richtingen! Guppy gedraagt zich als een wild geworden hobbelpaard, waarin natuurlijk ook gekookt, geslapen, genavigeerd en alle andere noodzakelijke dingen gedaan moeten worden.. Maar ze sprint er nog steeds met bijna 7 knoop vandoor en dat maakt weer een hoop goed.. De scheepvaart wordt langzaam maar zeker steeds drukker, vanochtend kwam er alweer een groot schip voorbij en op de radar tel ik er nog drie. Opletten dus! Intussen ben ik ook een heel eind op de Sogno d'oro ingelopen en is de afstand tussen ons tot 110 mijl teruggelopen. Maar eens kijken of het nog lukt hem in te halen voor de Torres strait.. Toevallig keek ik even in de koelkast en vond nog een vergeten komkommer of beter gezegd, wat er van over gebleven was.. Dat komt doordat ik die stroomvreter altijd uitzet zodra ik een haven verlaat. Want dan heb ik de stroom nodig voor de navigatie-apparatuur. Verder gaat het heerlijk, een beetje miezer regen, maar ook af en toe zon en de zeelucht doet natuurlijk altijd goed..
UIT HET DAGBOEK VAN LAURA DEKKER
persoonlijk | ZONDAG
|
14 Augustus 2011 | 17:22:33
13-8-2011
Eindelijk na vijf dagen dobberen heb ik weer wind! De squalls, die gisteren de hele dag dreigend aan de westelijk horizon lagen, begonnen s'avonds ineens met een noodgang op Gup af te komen.. Ik heb snel de bezaan naar beneden gehaald en de genua ingerold en voor ik verder nog wat kon doen kreeg ik een flinke puist wind over me heen waarbij de snelheid opliep tot bijna 8 knoop. Alleen onder het grootzeil! De wind was daarna nog wel wat onwennig na die vijf dagen slapen en draaide echt alle kanten op.. Maar halverwege de nacht werd ie stabiel uit een zuid zuidoostelijke richting. Daardoor heb ik nu een mooie wind schuin van achteren, alle zeilen er op en knallen maar.. Guppy vaart nu 7 knoop en in een kaarsrechte lijn, waarbij ik maar twee keer wat hoefde te verstellen aan de windvaan. Zo is zeilen weer echt mega leuk! Ik heb nu ook voor het eerst eens gekeken hoeveel ik al gevaren had en hoeveel ik nog moet.. Het begin van de Torres strait ligt al onder de 1000 mijl! Alleen het ziet er wel naar uit dat ik daar met heel weinig maanlicht ben, jammer, want vannacht was het volle maan en zelfs door de bewolking heen nog enorm licht.
Laura
12-8-2011
Dobber, flap.. 2 knoop, 2.5 knoop en dan weer terug naar 2 knoop.. Er is nog steeds geen wind, maar er zijn wel meer wolken gekomen en ik heb de hele dag omhoog gekeken of ik ze zag bewegen, niks.. Volgens het weerbericht zou er al wat wind moeten zijn en tegen de middag dacht ik even dat ik gek werd omdat Guppy weer stuurloos werd door de geringe voortgang..oh,oh Blijkbaar moet ik nog meer geduld hebben.. Nu er niet veel wind staat en er geen water over dek komt hou ik me maar bezig met allerlei klusjes op de boot. Het stuurwiel heeft speling gekregen op de as en ik heb al van alles geprobeerd om het op te lossen maar het blijft onbetrouwbaar. Gelukkig heeft Gup ook een helmstok en daar kan ik ook prima mee sturen. Het onderlijk van de genua is het langzaam aan het begeven dankzij de zon, er komen kleine gaatjes in die ik probeer dicht te naaien of te tapen. Voor het bekende euvel dat de genuaschoten doorschuren, daar waar de spinnakerboom erop zit, heb ik wel een oplossing gevonden. Na mijn ervaring met de Duct tape, waardoor de hele spinnakerboom vast kwam te zitten vlak voor Fiji, bedacht ik om er lappen omheen te wikkelen en die alleen voor en achter af te tapen. Dat lijkt beter te gaan werken. Nog 1873 mijl te gaan tot Darwin, en de Sogno d'oro loopt op dit moment alleen maar op mij uit omdat hij wind heeft.. Maar eens komt er bij mij ook wind en ik ben nog steeds van plan om hem in te halen voor de Torres strait..
Laura
11-8-2011
Er zit wat verbetering in de wind, vannacht heb ik maar een paar uur de motor er bij gehad en verder de hele dag met zo'n 3,5 knoop gezeild.. Ook heb ik weer eens bezoek gehad van een vogel en dit levendige exemplaar kon het niet laten z'n visitekaartje achter te laten.. Gisteren heeft hij het hele voordek en grootzeil volgepoept en vannacht heeft hij de klus afgemaakt en ook de bezaan en het achterdek ondergescheten.. Het zonnezeil heeft er voor gezorgd dat tenminste de kuip nog gespaard gebleven is. Guppy loopt niet echt razend snel in op Henk en ik kijk ook maar liever niet naar de afgelegde afstand, want ik kan zo wel raden dat die heel laag ligt.. Maar ik vermaak me nog steeds prima met lezen, klusjes op de boot en...... vogelpoep opruimen. Gisteravond heb ik nog een film gekeken die ik geruild had met een ander jacht en natuurlijk praat ik iedere dag via de SSB radio even met mijn lotgenoten.. De meeste bekenden liggen bijna allemaal nog in Frans Polynesia en Tonga. Het dichtstbij zijnde jacht is de Sogno d'oro, dat nog steeds ruim 260 mijl voor mij ligt en ook weinig wind heeft.. Maar het ziet er naar uit dat ik morgen echt wind ga krijgen. Dan kan ik eindelijk eens mijlen gaan maken en eens dichterbij die beruchte Torres strait komen. Want hoe langer ik de kaart bestudeer met alle riffen, eilandjes en veel stroming, hoe meer ik verlang er al voorbij te zijn..
Laura
10-8-2011
Nog steeds weinig tot geen wind.. Vandaag heb ik heel veel met de zeilen lopen stoeien, genua uitbomen, inrollen, uitrollen, spinnaker of toch weer de halfwinder.. Een rif in het grootzeil omdat ie anders te veel heen en weer klapt (wat heel slecht voor het zeil is) rif er weer uit, motor aan, motor uit.. En gemiddeld niet meer dan 2.5 knoop kunnen halen. Vanmorgen begon het juist zo goed. Ik had zowaar een beetje wind en haalde soms wel 3.5 knoop! Maar nu is er een hogere deining gekomen en heb ik echt meer wind nodig om te voorkomen dat de zeilen gaan slaan. Het irriteert me dat er maar een paar knoop te weinig wind is om te kunnen zeilen. Nu wordt de heerlijke rust van het zeilen door de herrie van de motor verstoord .. Maar het is niet anders en ik zal me er toch bij neer moeten leggen. Verder heb ik wat gitaar gespeeld en gelezen tussen het zeilen stellen door. Maar er is een troost, ooit zal er weer wind komen.. En volgens het weerbericht zou dat in iets meer dan 24 uur moeten zijn..
Laura
9-8-2011
Er is heel weinig wind. Ik probeer met elk zuchtje verder te zeilen, maar de snelheid komt niet meer boven de 3.5 knoop. Het was vandaag wel prachtig weer en ik heb rustig wat gelezen en constant geprobeerd de beste zeilstanden te vinden om toch nog zo hard mogelijk te gaan. Ik blijf een zeiler, proberen met het langzaamste vervoermiddel ter wereld zo hard mogelijk te gaan.. Maar de wind gooit nu langzaam ook z'n laatste troef in de strijd.. Wat hoogstwaarschijnlijk een nacht met motorgedreun gaat opleveren.. Aan de andere kant levert dat wel het voordeel op dat ik dan de elektrische autopilot erop kan zetten, omdat er dan stroom genoeg is. Want met zo weinig wind stuurt de windvaanbesturing niet echt goed meer en moet ik geregeld ingrijpen.. Maar zolang de zeilen niet gaan slaan en ik boven de 2.5 knoop blijf lopen, dobber ik gewoon vredig verder.. Alleen zo haal ik de Sogno d'Oro, die 320 mijl voor mij vaart, natuurlijk niet in.. Guppy is natuurlijk sneller en voor de Torres strait moet dat zeker gaan lukken..
Lady Gaga houdt het niet droog
persoonlijk | SHOWBIZZ
|
28 Juli 2011 | 20:02:40
De zangeres werd zo overladen door emoties tijdens het optreden van deelnemers Marko en Allison dat ze in tranen uitbarstte. Hun dans op het nummer I Know It's Over van Jeff Buckley haalde momenten uit haar verleden naar boven waar ze spijt van heeft, zo liet Gaga in de uitzending weten. Waar ze dan spijt van heeft, deelde ze niet mee.
De 25-jarige zangeres, die met een grote rode pet op haar hoofd plaats nam achter de jurytafel, staat momenteel hoog in de hitlijsten met het nummer The Edge of Glory dat afkomstig is van haar nieuwe album Born This Way.
condoom in tomatensaus
bizar | NIEUWS
|
28 Juli 2011 | 19:57:32
Een voedselproducent moet een Braziliaanse vrouw een schadevergoeding van 5.000 dollar (3.480 euro) betalen. Die vond in een blik tomatensaus zowaar een condoom.
De dame had haar kinderen gehaktballen te eten gegeven. Ze serveerde het met een tomatensaus uit blik.
Na de maaltijd ontdekte ze tijdens het opruimen schimmel, onderaan het blik. Uiteindelijk sprong ook een opgerolde condoom haar in het oog.
De Zuid-Amerikaanse besloot onmiddellijk gerechtelijke stappen te ondernemen. De producent werd veroordeeld omdat het gezin van de vrouw werd geconfronteerd met een "walgelijke situatie" en een "manifest gebrek aan eetlust".
“Binnen een uur nadat ik klem kwam te zitten onder het rotsblok dacht ik ‘Aron, je zult je arm er waarschijnlijk af moeten hakken…’ En hoe bizar het ook klonk, diep in mijn hart wist ik al dat ik geen ander keuze had.” Zeven jaar na zijn ontsnapping is Aron Ralston een bekend spreker geworden en auteur van de bestseller Between a rock and a hard place, het boek waarin de bergbeklimmer vertelt hoe hij om te overleven zijn eigen arm amputeerde. En nu is er dan de film 127 Hours van Danny Boyle (Slumdog Millionaire) die in november in Amerika in première ging en vanaf 24 februari in ons land draait. Een interview met de man wiens leven een drastische wending kreeg.
Zowel het boek als de film vertellen het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer Aron Ralston (35) die in april 2003 de grillig gevormde Bluejohn Canyon (Utah) intrekt om daar een paar dagen in zijn uppie te wandelen en te klimmen. In een van de nauwe kloofwanden glijdt hij uit en valt hij diep de kloof in. Zijn rechterarm wordt daarbij door een vallende rotsblok tegen de rotswand genageld. De ervaren buitensporter maakte de klassieke fout door niemand te vertellen waar hij naartoe ging, waardoor hij al snel doorheeft dat hij zichzelf uit deze benarde positie moet zien te bevrijden. Meer dan een fles water, een paar energierepen, een zaklamp, een zakmes, een stuk touw en een videocamera heeft hij niet bij zich. Aron: “Ik had twee gedachtenstromen: de ene ging heel praktisch over hoe ik deze situatie kon overleven en dus over tactische en logistieke beslissingen die ik moest nemen. De andere ging over mijn emoties, over hoe ik via mijn videocamera in contact kon blijven met mijn familie.”
Toen je wist dat er niets anders overbleef dan je eigen arm amputeren, werd je toen niet compleet gek? “Ik ben echt door alle opties heen gegaan; ik probeerde de rots op te tillen, kansloos natuurlijk. Ook het uithouwen van de rots met mijn zakmes heb ik overwogen en bleef ik, tegen beter weten in, hoop houden op hulp. Uiteindelijk bleef er niets anders over dan de conclusie dat ik hier dood zou gaan. Maar op de derde dag dacht ik, fuck it, ik ga hier wegkomen, hoe dan ook. En die gedachte gaf me hoop. Ik probeerde met mijn mes mijn arm door te zagen, maar dat was veel te bot. Toen kreeg ik mijn Eureka-moment; ik zag in dat ik de rots kon gebruiken om mijn botten te breken. Het klinkt te bizar voor woorden, maar juist dat inzicht zorgde ervoor dat ik bevangen werd door een enorm euforisch gevoel. Ik dacht dat ik dood zou gaan op die plek, had mijn grafschrift in de rotsen gekrast en videoboodschappen voor mijn familie opgenomen. Mijn verlangen naar leven en vrijheid was zo groot, dat ik niet nadacht over de pijn van de amputatie of het verlies van een arm. Ik had weer een uitzicht op een leven.
Het ongeluk was een life changing ervaring voor Ralston die naar aanleiding hiervan in 2004 het boek schreef Between a Rock and a Hard Place. Ook werd hij een veelgevraagd spreker en dan nu, zeven jaar later, volgt de film 127 Hours van Danny Boyle. Heb je je ooit gerealiseerd dat jouw overleving zo’n krachtig verhaal zou worden? “Totaal niet, verder dan een kampvuurverhaal met vrienden, had ik niet verwacht. Dus toen de media interesse begonnen te tonen vroeg ik me oprecht af ‘why do people care?’. Het antwoord is, denk ik, omdat mensen dit soort overlevingsverhalen nodig hebben. We hebben ze nodig omdat onze levens zo comfortabel zijn geworden, we doorstaan geen beproevingen meer zoals generaties geleden. Net als de mijnwerkers in Chili; we voelen ons verbonden met hen omdat we onszelf afvragen ‘wat zou ik in zo’n situatie doen’ en ‘waartoe ben ik in staat?’ We hebben allemaal onze ‘struggles’ maar we moeten er, denk ik, regelmatig aan herinnerd worden waartoe we in staat zijn. Toen ik vastzat, dacht ik niet ‘dit is het beste dat me ooit is overkomen’ maar ik deed het meest pijnlijke wat ik ooit kon bedenken met een lach op mijn gezicht. Hierin schuilt de potentie voor alle veranderingen die mogelijk zijn op je levensperspectief. Het gaat dus niet om mij maar om dit verhaal dat via mij wordt verteld.” Was het moeilijk om je verhaal door iemand anders verteld te zien worden?” In het begin vond ik het moeilijk, omdat het zo’n bepalend moment in mijn leven is geweest. Het kostte dus wel even tijd om me er ook comfortabel bij te voelen en vertrouwen te krijgen in Boyle. Hij zag een dramafilm voor zich, terwijl ik het idee had dat een docu-drama de enige mogelijke vorm was om het verhaal authentiek te vertellen. Ik wil dat mensen als ze aan het eind van de film de bioscoop uitlopen, geïnspireerd zijn in plaats van geschrokken en misselijk van een bloederig verhaal. 127 Hours laat zien waar we als mens toe in staat zijn.”
Met Danny Boyle haalde Aron gelukkig dan ook niet de eerste de beste in huis.De Engelse filmregisseur Danny Boyle heeft al enkele filmjuweeltjes afgeleverd. Zijn belangrijkste verdiensten zijn Trainspotting (1996), 28 Day Later (2002) en Slumdog Millionaire (2008) waarmee hij maar liefst acht Oscars (uit tien nominaties) won. Geen wonder dat de filmwereld ook reikhalzend uitkeek naar 127 Hours. En de film stelt niet teleur, gezien de hoge imdb-score van 8.6, de grootste internationale filmsite, Boyle: “Hoewel Arons verhaal in eerste instantie misschien te moeilijk en te negatief lijkt om te verfilmen, vond ik het meteen al fascinerend. Ik wilde de wereld vooral vertellen dat iedereen een held kan zijn, dat iedereen zijn leven een andere wending kan geven en dat we allemaal wel eens hulp van anderen nodig hebben om ons leven weer op de rails te krijgen.”
Aron voegt hier aan toe: “Ik denk dat Danny Boyle er in is geslaagd om mijn wil om te leven op het witte doek over te brengen. Iedere bioscoopbezoeker die namelijk mijn verhaal kent of iets over de film heeft gelezen twijfelt in eerste instantie namelijk of hij of zij wel naar de amputatiescènes kan kijken. Danny is echter zo’n goede ‘story teller’ dat hij er heel knap in is geslaagd om de ‘Eureka- gedachten’ die ik toen had – het moment waarop ik na vijf dagen besefte dat ik kon ontsnappen door mijn eigen botten te breken en vervolgens mijn pezen door te snijden – op de kijker over te brengen. Bioscooppubliek dat de film heeft gezien draait het hoofd dan ook niet weg bij deze moeilijke scène, maar begint spontaan te klappen omdat ze inzien dat het voor mij de enige uitweg was. Zo vertelde mijn eigen zus me dat ze al na 15 minuten niet meer naar een acteur (James Franco, red.) zat te kijken, maar naar mij.
En daarom ben ik zo blij dat Danny Boyle in staat is geweest om het verhaal zo authentiek te verfilmen. En niet te vergeten de acteerprestaties van James Franco die zo goed zijn dat ik af en toe dacht dat ik naar mezelf zat te kijken.
Heb je met je familie naar de film gekeken en wat was hun reactie toen ze zagen waar jij doorheen bent gegaan? “Ik heb de film in eerste instantie samen met mijn moeder gekeken en dat was erg emotioneel. Door de jaren heen heeft ze me er duizenden keren over horen vertellen, maar om het als een film te zien, maakte een hoop los. We gingen letterlijk terug naar die plaats, we hielden elkaars handen vast en huilden alleen maar, net als in het ziekenhuis toen we elkaar weer voor het eerst zagen. Het was zo’n moment van intense dankbaarheid dat je elkaar hebt.” Heeft de ervaring in de kloof je spiritueel gemaakt? “Mijn spirituele kant is sindsdien absoluut versterkt. Ik ben ervan overtuigd dat er energieën zijn die ons allemaal verbinden en die mij hebben gered. Toen ik me verbond met de energie van mijn videocamera, voelde ik me verbonden met mijn familie. Zij waren er voor me. En die energie is liefde.” Geloof je in het lot? “Ik geloof dat het leven een spel is tussen het lot en vrije wil, het is niet het een of het ander. Ik heb hier in de kloof veel over nagedacht. Een deel in mij heeft altijd willen weten wat ik zou doen als het echt op leven en dood aan zou komen. Nou, daar zat ik dan en kreeg ik volop ‘de kans’ om dit uit te vinden. ‘Be careful what you wish for’, zou ik haast zeggen. Het was een zwaar beproeving. Kon ik deze lessen niet op een andere manier leren, zonder dat het mijn leven zou kosten?”
Zijn er momenten dat je terugkijkt en denkt ‘hoe bizar was dat’? “Ik zal het altijd betreuren dat dit het bepalende moment in mijn leven is geweest. Ik was in mijn leven op zoek naar verhalen, inspiratie en hoop. In ‘the outdoors’ vond ik mijn identiteit en de manier waarop ik dingen moest doen in mijn leven. Ik had een jaar eerder mijn baan opgezegd en was vol leven. Toen ik klem zat in die kloof en terugkeek op mijn leven was ik echt trots op wat ik bereikt had, dat ik had durven kiezen om mijn leven echt te leven. Daarom voelt deze ervaring als een gift en beschouw ik het haast als een plicht om het met anderen te delen. Alsof het een deel van de reden is waarom ik hier ben. Tegelijkertijd moet ik opletten dat het niet de overhand neemt in mijn leven. Zeker nu ik weet hoe belangrijk mijn familie, mijn vrouw en mijn acht maanden oude baby nu voor me zijn. Relaties zijn het allerbelangrijkste in je leven, dat is wat ik heb geleerd.”
127 Hours draait vanaf 24 februari in de Nederlandse theaters. De 8.6/10 imdb-beoordeling die de film nu al heeft houdt een belofte in. 127hours.nl
Klem
In 2004 schreef Aron Ralston zijn memoires in het boek ‘Between a Rock and a Hard Place’ dat in Nederland onder de titel Klem op de markt verscheen. Lees hieronder een hoofdstuk uit het boek. ISBN10 9021542501, 318 pagina’s, uitgeverijcarrera.nl
7 dingen die je over 127 Hours moet weten
-De multitool die Aron bij zich had was geen Leatherman, maar een imitatie met een bot mes.
-De reden waarom de film zo geloofwaardig overkomt is omdat Aron veelvuldig door Danny en James Franco (de acteur die Aron speelt) is geraadpleegd.
-James Franco speelde voor 127 Hours o.a. in de Spider Man films en in het indrukwekkende Milk van Sean Penn
-De film heeft eigenlijk alleen nog maar lovende kritieken gehad. “127 Hours scales the heights of filmmaking” – USA Today; “An exceptional film” - The Wall Street Journal; “Mr. Boyle’s neemt ons op een golf van caffeine en rock ‘n’roll mee de woestijn in” – The New York Times.
-Danny Boyle klopte al in 2006 bij Aron op de deur. Aron wilde in eerste instantie zijn verhaal alleen in documentairevorm vertellen terwijl Boyle meer een dramatische verfilming voor ogen had.
-Aan het einde van de filmtrailer hoor je het schitterende nummer The Funeral van The Band of Horses. De song staat helaas niet op de soundtrack van de film.
-De amputatiescene werd in één keer opgenomen. Een team van medische en special effects specialisten heeft ervoor gezorgd dat de beelden ook vanuit medisch oogpunt 100% kloppen.
Hoofdstuk 13 - Dag zes: verlichting en euforie
Zonder me iets aan te trekken van mijn eerdere overtuiging dat mijn arm afzetten een trage vorm van zelfmoord is, ga ik met een golf van emotie aan het werk. Het alternatief is wachten op een steeds zekerder en heel beslist langzame dood, en ik neem het risico om in actie te sterven. Het is buitengewoon surrealistisch om mijn arm in een handschoen van zandsteen te zien verdwijnen, en het is heerlijk te weten dat ik heb kunnen bedenken hoe ik die amputeren moet. Om te beginnen probeer ik met een neergaande, zagende beweging zo veel mogelijk huid los te maken van de binnenkant van mijn onderarm, zonder de spaghetti-achtige aderen die aan de huidoppervlak liggen door midden te snijden. Als ik een gat van een centimeter of tien boven de pols heb gemaakt klap ik het multimes even in en klem het handvat tussen mijn tanden, en steek eerst mijn linkerwijsvinger en dan mijn linkerduim tastend in het gat. Wroetend door allerlei vreemde, bizarre substanties probeer ik me de anatomie van mijn arm in te prenten. Ik voel spierbundels en daarachter voelen mijn vingers twee keurig gebroken, scherpe bothelften. Als ik mijn rechteronderarm draai alsof ik mijn handpalm wil keren, voel ik de twee stompen vrijelijk draaien rond de nog aan elkaar vastzittende exemplaren. Het is een pijnlijke beweging, maar tegelijk ook de eerste die ik in zes dagen heb kunnen maken, en de gedachte dat ik binnenkort van de rest van mijn verpletterde hand bevrijd ben beurt me op. Het is slechts een kwestie van tijd. Beetje bij beetje snijd ik door de pees totdat ik het dradige weefsel volledig doormidden heb, daarna haal ik met mijn handen het blad van het mes weer te voorschijn. Het is zestien minuten over elf; ik ben meer dan veertig minuten aan het snijden. Met mijn vingers inventariseer ik wat ik nog over heb: twee kleine spierbundels, een bloedvat en, waar mijn arm de rots raakt, een kwart van de oorspronkelijke huid. Een bleekwitte zenuwstreng zo dik als een gekookte pasta. Die doorsnijden zal ongetwijfeld het pijnlijkste zijn van mijn amputatie. Met mijn vingers vermijd ik de plek zoveel mogelijk, ik kan maar beter niet precies weten wat me te wachten staat. De kleinere, elastische zenuwaftakkingen zijn zo gevoelig dat ik ze maar hoef aan te raken om een enorme, tijdelijk verdovende pijnscheut mijn schouder in te jagen. Die strengen moeten allemaal doormidden. Ik plaats het lemmet van het mes onder de zenuw en trek eraan, als een gitaarsnaar die vijf centimeter boven de fretten wordt uitgetrokken, totdat hij breekt. De pijngolf is overweldigend. Die herijkt de schaal van mijn persoonlijke pijnervaring volkomen – het is alsof ik mijn hele arm in een pot vol kokend magma heb gestoken.
De zenuw ligt nu redelijk aan de oppervlakte. Fanatieke zaagbewegingen met mijn mes bezorgen deze opmerkelijk sterke vezel niet eens een deukje. Ik trek eraan met mijn vingers en voel dat het minstens zo sterk is als een gevlochten kabel, het lijkt op een dubbele laag met kunststof versterkt verhuisplakband dat in stroken van een halve centimeter op elkaar geplakt is. Omdat ik er niet doorheen kan snijden neem ik het multimes in mijn mond, klap het mesje dicht en besluit de tang te voorschijn te halen. Terwijl ik het met bloed besmeurde instrument openvouw duw ik met de botte kant van het mes tegen mijn buik om het in de uitsparing te krijgen, waarna ik de tang kan uitklappen. Ik knijp met de bek van de tang in het uiteinde van de zenuw, ik draai en trek en weet een stuk los te krijgen. Ja, zo moet het lukken. Ik stort me op de meest brute taak. Vastgrijpen, knijpen, draaien, trekken. Vastgrijpen, knijpen, draaien, trekken. Patronen; processen. Dit wordt wel een heel een sterk verhaal, denk ik. Mijn vrienden zullen nooit geloven dat ik mijn eigen arm eraf heb gesneden. Jezus, ik kan het zelf nauwelijks geloven en toch zie ik het mezelf doen. Minuten later kom ik bij en kan ik weer verder. De laatste stap is het straktrekken van de huid rond mijn pols en met mijn mes snijd ik er op los, alsof ik kraakbeen op een snijplank doormidden snijd. Terwijl het moment van mijn bevrijding nadert begint de adrenaline te stromen, alsof door mijn aderen geen bloed stroomt, maar pure wilskracht voor de toekomst. Ik put kracht uit elke herinnering uit mijn leven en probeer in elke herinnering op te vatten als een symbool voor de toekomst. Het is donderdagmorgen, 1 mei 2003, twee minuten over half twaalf. Ik word voor de tweede keer in dit leven geboren. De baarmoeder is dit keer een roze rotskloof waarin ik zes dagen lang ben uitgebroed. Ditmaal ben ik volwassen en ik begrijp het belang en de kracht van deze geboorte, zoals geen van ons dat kan wanneer hij - voor het eerst - ter wereld komt. Gedachten aan mijn familie, mijn vrienden en mijn hartstochten geven me een energiestoot, zoals ik die krijg als ik de laatste stappen zet richting een met veel moeite bedwongen bergtop, maar dan tienduizend keer sterker. Terwijl ik de laatste bindweefsels van mijn arm straktrek en met mijn mes bewerk, scheurt ook het laatste restje vlees los – eerder door de kracht van de spanning dan door de scherpte van het mes. Een kristallen ogenblik verbrijzelt, en dan is de wereld ineens voorgoed veranderd. Eerst was er gevangenschap, nu is er vrijheid. Door de terugslag van mijn plotselinge bevrijding vliegt mijn linkerarm opzij, zodat ik met mijn schouders tegen de noordelijke wand land. Mijn geest loopt over van euforie. Terwijl ik naar de wand kijk waarin ik nog geen twaalf uur geleden ‘RIP ARON OKT 75 APR 03' heb gekrast, schreeuwt een stem in mijn hoofd: IK BEN VRIJ!
Epiloog
De dagen en weken na mijn redding waren buitengewoon. Nog voordat mijn vader in Grand Junction aankwam, was mijn verhaal wereldnieuws. Ik was in de rotskloof achttien kilo afgevallen en had anderhalve liter bloed verloren. Het herstel duurde dan ook lang, maar ik kon het in de CNN-kopjes volgen: ‘Klimmer die eigen arm amputeerde, in kritieke toestand.(…) De moeilijkheden in de kloof waren groot maar overzichtelijk geweest. De moeilijkheden van mijn nieuwe leven waren ingewikkelder en aanvankelijk wist ik niet hoe ik me aan mijn nieuwe omstandigheden moest aanpassen. Ik wilde mijn oude leven terug, maar daarvoor moest ik met mijn frustraties kunnen omgaan en er motivatie uit putten
mannenmode-ergernis
mode | MAANDAG
|
25 Juli 2011 | 19:51:44
Vrouwen vinden de vaak bontgekleurde Hawaiiblouse het meest verschrikkelijke kledingstuk dat een man aan kan trekken.
Zo blijkt uit onderzoek van de website Styletoday onder 605 vrouwen. Maar liefst 43 procent van de respondenten vindt de blouse met de drukke tropische print niet om aan te zien.
Ook een te strakke zwembroek blijkt een grote modemisser, zo verovert die met 38 procent een tweede plek in de top-10 van mannenmode-ergernissen. Andere afknappers zijn een openstaand overhemd (12 procent) en teenslippers (6 procent).
Veruit de meeste vrouwen vinden de kledingstijl van hun partner over het algemeen goed te verdragen, hoewel de ondervraagde vrouwen aangeven af en toe ook een minder geslaagde combinatie voorbij te zien komen. Een kwart is honderd procent blij met de modesmaak van haar man, slechts een enkeling geeft aan zijn kledingkeuzes verschrikkelijk te vinden.
Hip en trendy of sportief
Vrouwen zien hun man het liefst 'hip en trendy' (49 proven), 'sportief' (29 procent), of 'netjes' (17 procent) gekleed. Veel vrouwen zouden het leuk vinden als hun man een tas draagt (36 procent). Ook de kleur roze zou vaker gedragen mogen worden (23 procent), evenals een pak (15 procent).
Iets meer dan de helft van de ondervraagde vrouwen shopt regelmatig met haar partner. Bij 34 procent van de gevallen is samen de stad in echter geen optie. 14 procent koopt kleding voor haar man.
Dezelfde schoenen
Dat mannen binnen vijf minuten een winkel kunnen 'scannen' verbaast 37 procent van de vrouwen. Een kwart geeft aan zich te verbazen over het feit dat hij iedere keer dezelfde schoenen koopt, omdat ze zo lekker zitten. Ook het aanschaffen van een complete garderobe in één winkel wordt niet begrepen.
Met behulp van deze mobiele lounge worden het merk en de Hyundai modellen op een verassende manier gepresenteerd. De lounge is de eyecatcher op diverse evenementen, maar wordt ook geplaatst in centra van steden en op Schiphol.
Ook Hyundai dealers zullen van deze mobiele presentatieruimte gebruik maken. De lifestyle lounge van Hyundai past volgens de importeur in de eigen filosofie om klanten op een bijzondere manier kennis te laten maken met de nieuwste modellen zoals de i40 en Veloster. De presentatieruimte, eigenlijk een omgebouwde zeecontainer die speciaal voor Hyundai is vervaardigd, kan gemakkelijk worden verplaatst.
Eenmaal uitgeklapt ontstaat een chique verblijfsruimte met witte zitmeubels, banken en tafels én een ruimte waarin hostesses lekkere koffie kan schenken, aangeboden door Sega Fredo. De lounge heeft uitgeklapt een afmeting van 10 bij 10 meter. De hele zomer toert de Hyundai Lounge door Nederland. Daarbij worden diverse zomer evenementen aangedaan zoals Hiswa te water, de Van Dam tot Dam loop en het Zomercarnaval in Rotterdam.
Daarnaast is de lounge te vinden in het centrum van de grote en kleinere steden door heel Nederland en op Schiphol. Meer informatie over de locaties van de lifestyle lounge is te vinden op de website van Hyundai of op de Facebook pagina van Hyundai Nederland.
Linda Christian overleden
persoonlijk | NIEUWS
|
24 Juli 2011 | 09:55:23
Linda Christian, een Hollywoodster uit de jaren 40, is op 87-jarige leeftijd overleden. Christian zal vooral de geschiedenis ingaan als de allereerste Bondgirl. Ze etaleerde haar charmes in de televisieversie van Casino Royale in 1954.
Linda Christian was getrouwd met Tyrone Power en samen kregen ze een dochter, Romina Power. Die maakte naam als zangeres, vooral in haar duetten met Al Bano. Samen scoorden ze in Vlaanderen onder meer een hit met Felicitá.
Johnny Hoes overleden 23-07-2011
persoonlijk | NIEUWS
|
24 Juli 2011 | 09:41:47
Johnny Hoes: koning van de volksmuziek
Het is zo'n typische Triviantvraag: Wat was in de jaren zestig de best verkochte Nederlandstalige plaat aller tijden?
Voor het geval die vraag ooit langskomt is hier het antwoord: ‘Och, was ik maar bij moeder thuisgebleven’ van Johnny Hoes. Met dit nummer uit 1961 verkreeg de Rotterdamse Limburger die zaterdag op 94-jarige leeftijd overleed nationale bekendheid.
Toen hij het lied uitbracht - er werden 450.000 exemplaren van verkocht - timmerde hij echter al ruim tien jaar aan de weg van de Nederlandstalige muziek, zij het als tekstschrijver en dus op de achtergrond. Niet lang nadien groeide Hoes uit tot de koning van de Nederlandse volksmuziek, met een eigen platenproductiemaatschappij waar honderden zangers en zangeressen onder contract stonden. De Zangeres Zonder Naam, de Heikrekels, Doe Maar, Normaal, Frank Boeijen, Henk Wijngaard en de Vlaming Eddy Wally werden door hem ontdekt en groot gemaakt.
Maar ook een lange lijst van carnavalszangers en regionale artiesten die uitsluitend in Zuid-Nederland of België bekendheid genoten, vonden bij hem onderdak. Ook was Hoes in de jaren zestig tot en met tachtig de bron van heel wat grammofoonplaatjes met ‘schuine’ nummers. Maar ook scoorde hij een wereldhit met De Vogeltjesdans.
In zijn lange leven schreef Hoes ongeveer 5000 liedjes en bracht hij platen en cassettebandjes uit van zo'n 1500 artiesten. En jaarlijks leek het bij hem gouden en platina platen te regenen.
Johnny Hoes werd op 19 april 1917 geboren in de Rotterdamse wijk Katendrecht. Hij kon goed leren en mocht naar de HBS, waar hij op z'n eindexamen een 9 voor Nederlands haalde. Al jong was hij gefascineerd door Amerikaanse liedjes die via de radio werden uitgezonden of uit de jukeboxen in de cafés klonken, en door de volks- en zeemansliederen uit vele landen, die de passagierende matrozen op Katendrecht ten gehore brachten. Midden jaren dertig vormde Johnny zelfs met vier vrienden een zangkwartet.
Tijdens de mobilisatie van 1939 werd hij als militair in het Midden-Limburgse Tungelroy bij Weert gelegerd. Om de stemming erin te houden organiseerde hij voor zijn medesoldaten feestavonden, waarbij hij zelf met een gitaar optrad. In die periode leerde hij ook z'n latere echtgenote Jacqueline kennen, de dochter van de lokale kastelein, met wie hij in het najaar van 1944 in Weert ging wonen.
Voor de Amerikanen, Canadezen en Britten die destijds Zuid-Nederland bevrijdden, organiseerde Johnny in ruil voor voedsel en chocola dansavonden.
In 1948 openden Johnny Hoes en zijn vrouw in Weert een muziekwinkel met grammofoonplaten en tweedehands muziekinstrumenten. Enkele jaren eerder al was hij begonnen met het schrijven van (in die tijd zeer populaire) cowboyliedjes en jodelliedjes. Samen met zijn vriend Jan Hendriks trad hij daamee op onder de naam De twee Jantjes.
In Nederland bestond niet bijster veel belangstelling voor Johnny's tekstuele en muzikale creaties, maar een Belgische muziekuitgever wilde er wel een aantal hebben. Zeemanshart
De doorbraak kwam in 1952, toen de populaire Eddy Christiani, die goede connecties in België had omdat hij daar in de laatste oorlogsjaren had gewoond en gewerkt, Johnny's lied Zeemanshart in handen kreeg. Hij zong het voor de radio en het werd een hit. Kort daarna brachten ook Willy Alberti en Max van Praag het nummer op de plaat uit.
In 1954 richtte Hoes een eigen muziekuitgeverij op, Benelux Music, waarmee hij teksten en muziek van hemzelf en anderen verhandelde. Kort daarna mocht hij komen werken bij Phonogram, de platenuitgeverij van Philips, waar hij onder meer ‘scout’ werd voor nieuwe zangtalenten. Zo ontdekte hij in 1957 Mary Servaes, die al snel als Zangeres Zonder Naam (een vondst van Johnny) met liedjes van Hoes furore maakte. Ook zongen ze samen duetten. Niet lang daarna veroverden andere aankomende artiesten als Anneke Grönloh en Ria Valk met teksten van Hoes de platenmarkt. In 1961 beklom Hoes met ‘Och was ik maar...’ ook zelf de hitladder.
In 1963 zette Hoes de gedachte ‘Wat Phonogram kan, kan ik ook’ om in daden en richtte een eigen platenmaatschappij op: Telstar. In het Brabantse Budel liet hij een voormalige bioscoop ombouwen tot opnamestudio. Zijn eerste grote succes was ‘Waarom heb jij me laten staan?’ in de uitvoering van De Heikrekels. Ook een Telstar-knaller was in die tijd het Feyenoordlied ‘Hand in hand, kameraden’ van Jacky van Dam, dat overigens niet door Hoes was geschreven. Enkele jaren later zette Feyenoordfan Hoes het nummer ook zelf nog een keer op de plaat, maar voor een clublied van de concurrent draaide hij z'n hand evenmin om: het Ajax-lied ‘Op een slof en een ouwe voetbalschoen’ kwam regelrecht uit de pen van Hoes, evenals de clubsongs van Sparta en PSV.
In 1965 kreeg Hoes van de VARA een eigen muzikaal tv-programma dat ‘N Lach & ‘N Traan Show’ heette. Ook had hij in de zestiger jaren een wekelijks verzoekplatenprogramma voor de KRO-radio, met uitsluitend Nederlandse liedjes.
In eerste instantie werden de platen van Hoes’ geesteskind Telstar nog elders geperst, maar in 1973 kreeg hij alles zelf in de hand. In Weert opende hij zijn eigen muziekpaleis: een studio, een productielijn voor platen en assettebandjes, een drukkerij voor platenhoezen en een distributiecentrum. „Maar denk niet dat het allemaal zo gemakkelijk ging,” vertelde Hoes later. „We hebben heel wat weekeinden met de hele familie platen staan inhoezen.” Toch waren er geregeld glorieuze momenten, zoals het wereldwijde succes van het door Hoes geproduceerde instrumentale nummer De Vogeltjesdans.
Een klap voor Hoes was de ruzie die hij in 1976 kreeg met de Zangeres zonder Naam. Het conflict draaide erop uit dat zij Telstar de rug toekeerde en het daarop volgende bittere juridische gevecht maakte de verwijdering nog groter. Ook later kreeg de traan voor Hoes enkele malen indringend de overhand op de lach. In de jaren tachtig kwam zijn platenbedrijf door de opkomst van de cd even in een diep dal terecht. Bovendien overleed in die periode zijn vrouw. In de jaren negentig sloeg een dochter de hand aan zichzelf en aan het begin van de nieuwe eeuw stierf z'n andere dochter. In 2004 spanden enkele kleinkinderen een (vruchteloos) proces tegen de toen al 87-jarige opa Hoes aan, waarin zij de rechten op diens liedjes opeisten.
„Toch ben ik altijd een optimist gebleven,” zei Hoes kort daarna. „Mijn motto is: Wees kinderlijk, maar nooit kinderachtig. Ik bezit nog steeds de nieuwsgierigheid van een kleuter. Dat houdt mij op de been.”
Tot ver na z'n pensioen hield Hoes zelf de leiding over zijn familiebedrijf, maar gaandeweg droeg hij die over aan zijn zoon Adri-Jan. Zijn laatste levensjaren bracht Hoes in het Belgische Knokke door. Op z'n 91ste tad hij echter nog op in Ahoy', samen met Frans Bauer en Marianne Weber.
KAATSHEUVEL - De grootste en duurste attractie uit de geschiedenis van De Efteling, die ruim een jaar geleden werd aangekondigd voor het jubileumjaar 2012, gaat op zijn vroegst in 2015 open. Het sprookjespark in Kaatsheuvel heeft dat woensdag bekendgemaakt.
De plannen voor de bijzondere attractie Hartenhof als onderdeel van het Rijk der Fantasie werden steeds groter, waardoor is gekozen voor een gefaseerde opening, aldus een verklaring.
Ook de keuze voor een nieuwe watershow van 17 miljoen euro, die vanaf volgend jaar te zien is, speelt mee.
De eerste fase van het Rijk der Fantasie is een restaurant, fase twee een televisieserie met mascotte Pardoes die eind dit jaar te zien is.
Over de laatste fase Hartenhof is tot dusver bekendgemaakt dat het gaat om een zogenoemde darkride zoals de Droomvlucht en Fata Morgana. De kosten zijn eerder geraamd op 42,5 miljoen euro.
AMSTERDAM – Penislengte verklaart het niveau van de economie en de economische groei in een land. Dit concluderen Finse wetenschappers van de Universiteit van Helsinki.
Foto: Thinkstock
Volgens deze onderzoekers ligt de optimale penislengte, in opgewonden staat, rond de 13,5 centimeter. Dan is de hoogte van de economie, het bnp, maximaal.
De correlatie van de penislengte op de economische groei in een land zou een inverse U-vorm vertonen.
In landen waar de mannen een gemiddelde penislengte van onder de 12 centimeter hadden, bleek het bruto nationaal product significant lager te zijn. Hetzelfde bleek bij landen waarbij de mannen groter waren geschapen, vanaf een penislengte van 16 centimeter.
Verklaring
Het blijkt dat de lengte van het mannelijk orgaan meer het niveau van de economie verklaart dan het politieke regime van een land. De penislengte verklaart 20 procent van de economische groei tussen 1960 en 1985.
Een precieze verklaring hiervoor hebben de wetenschappers niet, maar ze speculeren dat het mannelijk zelfvertrouwen, resulterend uit de penislengte, een oorzaak zou kunnen zijn.
Seksualiteit
De wetenschappers zagen dat er in de wetenschap genoeg onderzoek is gedaan naar de invloed van onderwijs en politiek op economische groei, maar dat er nog nooit rekening is gehouden met de invloed van de biologie of seksualiteit.
De onderzoekers gebruikten gegevens uit 76 landen tussen 1960 en 1985, gebruikmakend van eerder onderzoeken
Acteur Johnny Kraaijkamp senior is overleden
persoonlijk | ZONDAG
|
18 Juli 2011 | 09:00:25
Acteur Johnny Kraaijkamp senior is overleden. Het ging al een tijdje slecht met hem. Hij stierf gisteren op 86-jarige leeftijd in een verzorgingshuis in Laren.
Kraaijkamp stond meer dan vijftig jaar in de spotlights: op het toneel en voor de televisie- en filmcamera's.
Hij begon zijn carrière als zanger en entertainer in Amsterdamse cafés, totdat hij begin jaren 50 Rijk de Gooyer leerde kennen. Met hem vormde hij jarenlang een succesvol duo: De Gooyer als aangever en Kraaijkamp als de clown.
Samen waren ze te zien in televisieshows als 'Een paar apart', 'Johnny & Rijk' en 'De weekendshow'. De 'Johnny & Rijk'-show werd ook enkele jaren in Duitsland uitgezonden. Het voorstel van Kraaijkamp om het programma daar 'Mein Kraaijkampf' te noemen, werd niet door de Duitse televisie overgenomen.
Theater
In 1958 maakte Kraaijkamp zijn debuut in het theater. Hij deed er niet alleen cabaretprogramma's, maar was ook in serieuze stukken te zien: zo speelde hij in 1980 de titelrol in 'King Lear'. Voor zijn rol in 'Jacques de fatalist en zijn meester' kreeg hij in 1984 de Louis d'Or.
Later speelde hij in allerlei films, veelal Joop van den Ende-producties, zoals 'Heb meelij Jet', 'Vroeger kon je lachen' en 'Geen paniek'. Voor zijn acteerprestaties in 'De Aanslag' (uit 1986) en 'De Wisselwachter' (1986) kreeg hij een Gouden Kalf.
Zonnetje in huis
In de jaren 80 speelde hij in de AVRO-serie 'De Brekers', met zijn oude vriend Rijk de Gooyer, maar ook met Adèle Bloemendaal, Sacco van der Made en Ab Abspoel. In 'Laat maar zitten', een VARA-serie die zich in een gevangenis afspeelde, acteerde hij naast onder meer Haye van der Heyden en Coen Flink.
Later was Kraaijkamp vooral bekend van zijn rol in de comedyserie 'Het zonnetje in huis', waarin hij met zijn zoon Johnny Kraaijkamp junior te zien was.
Geen respect
In 2000 besloot Kraaijkamp nooit meer voor televisie te gaan werken. "Er is geen respect voor artiesten, er wordt geen toestemming gevraagd voor herhalingen en er wordt liefdeloos omgesprongen met het gemaakte product", zei hij over die keuze.
Het toneel bleef wel trekken. Er werd zelfs een prijs naar hem vernoemd: de John Kraaijkamp Musical Awards. In 2007 kreeg Kraaijkamp de Blijvend Applaus Prijs, voor zijn bijzondere bijdrage aan theater, tv en film in Nederland.
Wederom een pareltje uit Vlaanderen!
De broers Tom en Lucas lijden aan dezelfde genetische ziekte die hun longen langzaam sloopt. Tom worstelt met zijn korte levensverwachting en hangt rond met een bende tuig uit zijn buurt. Tijdens zijn zoveelste verblijf in het ziekenhuis ontmoet hij Xavier, die lijdt aan dezelfde ziekte als hij, maar zich gedraagt als een topatleet. Zijn levenslust straalt af op Tom en de twee worden vrienden.
Xavier is een onverbeterlijke optimist, zelfs wanneer zijn vriendin Anneleen hem verlaat. Tom valt op zijn beurt voor de eigenzinnige Eline die al maanden in een quarantaine kamer zit.
Dan overlijdt Toms broer Lucas tijdens een longtransplantatie. Tom, ontroostbaar door dit grote verlies, verschuilt zich bij zijn ruige vrienden, ontloopt Xavier en breekt met Eline. Maar het duurt niet lang voordat hij opnieuw het pad kruist met Xavier, die hem zijn passie voor het leven probeert terug te geven...
Adem, geproduceerd door de makers van Aanrijding in Moscou, is een meeslepend, romantisch, grappig en soms hartverscheurend drama over weinig tijd hebben en niets willen missen. De film kreeg op internationale filmfestivals zeer positieve kritieken en won diverse prijzen.
Met: Stef Aerts, Wouter Hendrickx en Gijs Scholten van Aschat
Foto: ANP 
